Etappe 9

29-08-2011

Brioude > Mandailles (105 km)

Kaart en profiel+

In Brioude ontbijten we bij een bar-tabac. Ik ga even wat brood halen in het dorp. Er zit een dame met een kleurige gehaakte sprei om op het terras erg om een praatje verlegen. Ze zegt dat hollanders ‘très gentille’ zijn. Ze wil graag penvriendin worden met ons. We kunnen helaas geen supermarkt vinden voor Babybel en tomaat, dus gaan we maar en route. De dag begint met een vrij lange côte. In La Chapelle-Laurent is ook al geen supermarkt, wel een kaasboer. Helaas is de kaas die we uitzoeken alleen te koop per hele kaas. Dan maar een minder lekker alternatief. Op de cote de Luc roept Willem opeens: ‘Hé, de wogste worre zwagt’. Luc is een Brabander die dat een keer riep tijdens het barbequen. Sindsdien een gevleugelde uitspraak als er iets dreigt aan te branden.

Ik zit de hele tijd tegen goedgevulde braamstruiken aan te kijken. Op een gegeven moment stop ik en begin te plukken en te eten. Willem doet hetzelfde. We vinden dat we na diverse côtes wel een drankje verdiend hebben.

In Pierrefitte is niks, in Talizat wel. Willem neemt een diabolo violette en daarna een diabolo caramel en ik een diabolo cassis en daarna een diabolo citron jaune. Ik zie tomaten liggen in een koelkast. We krijgen er 2 cadeau. Onze lunch is veilig gesteld. Op een parkeerplaats met mooi uitzicht maken we lekkere broodjes. Ik hang nog wat kleren te drogen over wat stenen paaltjes. Er zijn een paar kledingstukken die maar niet droog willen worden, vooral mijn paarse t-shirt.

Er komen al snel een paar zware côtes met een uitroepteken aangegeven op de routebeschrijving. De Col du Pas de Peyrol (Puy-Marie) komt akelig dichtbij. Deze hebben we al eerder gedaan een paar jaar geleden. Ik ging toen kapot op 2 kilometer lang 15% klimmen. Deze keer komen we van de andere kant aan op deze col. Wie weet valt het nu wat beter te doen. Willem spot een lunchplek van de vorige keer. Ik kan het mij niet meer herinneren. Het is voor de verandering prachtig weer met een strakblauwe hemel. Het is wel wat fris, want we zitten al boven de 1000 meter. Het eerste stuk van de Puy Marie is goed te doen. Het laatste stukje is behoorlijk steil, maar ik diesel gestaag omhoog. Ik heb een cadansje te pakken en het gaat eigenlijk best oke. Boven aangekomen is het uitzicht adembenemend. Er staat op de top een enthousiast mannetje die wel een foto van ons wil nemen. Er is ook een ander blits Frans fietsopaatje met een hele gelikte fiets van het merk Look afgemonteerd met Campagnolo Centaur. Hij vertelt dat hij al verschillende malen de col heeft beklommen vandaag. Hij is erg trots dat hij dat heeft gedaan met bepaalde tandingen. Ik denk, laat ik maar niet beginnen over bagage – die heeft hij uiteraard niet – want dat is ook weer zo lullig.

We drinken een drankje en dalen af naar Mandailles, onze overnachtingsplek. De camping is relaxed, lekker verlaten. Mooi gelegen aan een riviertje, de Jordanne. We chillen even aan de rivier bij Willems tent in de buurt. Ik neem een slokje uit de rivier. Willem raadt dat af. We gaan naar een restaurant om te eten. Ik ben de hele nacht wakker. Ik moet een paar keer naar dat naargeestige grote verlaten donkere sanitair blok lopen door het natte gras. Ik heb diarree en moet zelfs een keer overgeven. Had ik maar naar Willem geluisterd.