Alle etappes van 2011
Heenreis | Etappe 1 | Etappe 2 | Etappe 3 | Etappe 4 | Etappe 5 | Etappe 6 | Etappe 7 | Etappe 8 | Etappe 9 | Etappe 10 | Etappe 11 | Etappe 12 | Etappe 13 | Etappe 14 | Etappe 15 | Etappe 16 | Etappe 17 | Terugreis
02-09-2011
Astaffort > Plaisance (95 km)
De volgende ochtend heeft de vriendelijke campingbaas plaats gemaakt voor een nog vriendelijkere vrouw. Zij nodigt ons uit om een kopje koffie te komen drinken bij de receptie. Ze waarschuwt ons voor noodweer. Ze zal niet de enige zijn vandaag… We fietsen een tijdje langs een spoorlijn over een mooi rustig weggetje. In Terraube komt er weer een aardige seniore wielren-fransoos een praatje met ons maken. Hij neemt een foto. Hij positioneert ons voor een vesting, kennelijk de highlight van het dorp. Volgens hem kunnen we lunchen in Castera-Verdurain. Daar aangekomen vinden we inderdaad een restaurant. De chef-kok (hij ziet er ook echt uit als een chef-kok) komt naar buiten en waarschuwt ons voor naderend onweer. Hij zal niet de laatste zijn vandaag… Het restaurant heeft een ietwat stijve maar uiterst correcte bediening. Voortreffelijk eten.
We vervolgen onze weg. We passeren nog een dorp dat Bonas heet. Er komen een een aantal kleine maar pittige klimmetjes die elkaar snel opvolgen. In Lupiac op een mooi middeleeuws plein drinken we een heerlijk citron-pressé achtig drankje uit de plaatselijke alimentation. Het is flink heet en de zon brandt behoorlijk. Er komt nog een man naar me toe. Hij vraagt waar we naartoe gaan. In mijn beste frans antwoord ik – blijkt even later – waar we vandaan komen. Ik word moedeloos van mijn slechte frans. Ik zit nog een kwartier op de fiest erover na te mokken. Gelukkig is er genoeg afleiding: veel kleine klimmetjes. We passeren een dorpje genaamd Bières-en-Armagnac.
In Plaisance aangekomen besluiten we de camping te nemen vanwege naderend onweer. Bovendien is de volgende camping volgens onze routebeschrijving pas over 100 kilometer. We gaan naar de receptie. Deze is gesloten. Er komt een slaapdronken jongen de trap af. Volgens hem kunnen we vannacht beter in de centrale recreatieruimte schuilen voor het noodweer. Hij opent de receptie voor ons en we schrijven ons in. We nuttigen een drankje in het stadje op een vrij lawaaierig terras. Gaat er ook nog eens een oorverdovende sirene loeien op het dak van het Hotel de ville aan de overkant van het plein. Met het naderende onweer waar iedereen het over heeft maakt het het allemaal behoorlijk spooky. De sirene blijkt niets met het noodweer te maken te hebben. Het is om de plaatstelijke brandweer te mobiliseren in verband met een ongeval ergens in de buurt. Er speelt een live band. We besluiten ergens anders te gaan eten. Even verderop op een ander (verlaten) plein vinden we op een hoek een simpel pizzeriaatje, ook met live muziek, maar dan een stuk rustiger: een man met een gitaar. Kinderen fietsen rond. De pizza is ok. Het onweer blijft vooralsnog uit, maar de nacht is nog lang. Het begint in de verte onheilspellend te dreunen. ‘s Avonds om een uur of 10 begint het inderdaad keihard te regenen en te onweren. Terwijl ik wat kleren in een wasdroger heb gedaan blijf ik een tijdje schuilen in het sanitairblok. Willem gaat naar zijn tent die lekt (zie het filmpje ‘lekkende tent‘).
