Etappe 12

01-09-2011

Tournon d’Agenais > Astaffort (75 km)

Kaart en profiel+

We kunnen heel relaxed inpakken vanwege de picknickbanken bij onze tenten. Gelukkig is het droog. We gaan vroeg op pad. We moeten ongeveer 15 kilometer fietsen om uiteindelijk in Rocquecor na een stevig klimmetje een bar te vinden waar we kunnen otbijten. De barvrouw is Australisch en bestellen – wat haar betreft liever in het Engels – koffie en ontbijt. De koffie is dit keer goed. Ik maak nooit meer de fout om in Frankrijk een cappuccino te bestellen. Dan krijg je meestal instant oploskoffie uit een zakje. Je moet grand crème bestellen. We nemen het ervan, dus we vertrekken uiteindelijk vrij laat. Ik neem de helmcamera van Willem over. Even stellen met de laser-pointer tegen een muur bij een zeepwinkeltje. De eigenaar komt verbaasd naar buiten om te vragen wat we aan het doen zijn. Voordat we weer naar beneden fietsen komt een Nederlands stelletje naar ons toe om een praatje te maken. De man vindt onze fietsen interessant. Hij maakt een foto en vraagt of we voor onze RIH fietsen willen poseren. Hij geeft aan dat hij dat een mooi merk vindt. Echt handwerk uit de Jordaan. Wij beamen dat met gepaste trots. Hij is ook bekend met de 100 Cols Tocht.

We komen erachter dat Willems band erg zacht is. Er volgt een steil klimmetje naar Puymirol (!). Het blijkt al 1 uur te zijn, dus gaan we lunchen bij een restaurantje onder een oude loopgalerij met bogen. We blijven lekker lang zitten. Na de lunch pompt Willem zijn band op. We zien in de verte een kerncentrale en die komt steeds dichterbij. Het is goed warm. Het landschap is weer heel anders in vergelijking met gisteren. Het verandert elke dag. We komen langs kiwi-kwekerijen. De kiwi’s (uiteraard proberen) zijn helaas nog niet rijp. Ik schuur met mijn been langs een venijnige brandnetel. Soms zijn de namen van de dorpjes en straten in Frankrijk redelijk eigenaardig. Wat dacht je van deze waar we nu rijden: Avenue de Brulhois. Ik spot een appelsap verkooppunt, dat lijkt me wel interessant. We rijden ernaartoe. Het blijkt een Nederlands echtpaar te zijn. Ze hebben het bedrijf al jaren. Je kan alleen pakken van 3 of 5 liter kopen. We kopen een 3-liter pak en vullen onze bidons ermee. Het overgebleven halflege pak bind ik achterop.

Willem krijgt een lekke band bij Cuq in de buurt. Bij het plakken blijken er 2 gaten in te zitten. Als we in Astaffort aankomen blijkt de band nog steeds lek. We besluiten hier maar een camping op te zoeken. Willem blijft even wachten, terwijl ik even op verkenning uit ga in het dorp. Astaffort is een dorpje gelegen bij een kruispunt met een vervelende drukke N-weg met veel vrachtverkeer. Uiteindelijk localiseer ik de camping op een plattegrond. We moeten een stukje terug de heuvel af en dan linksaf naar beneden. Het is een uitgestrekte camping gelegen naast een voetbalveld. Het hoofdgebouw heeft een eigenaardige bouwstijl, het is een soort betonnen Bauhaus-achtig gebouwtje. De douches boven stinken enorm, waarschijnlijk vanwege rioleringsperikelen. Overal zitten muizenhollen in het gras. Het terrein is nagenoeg leeg. De vriendelijke campingbaas geeft aan dat we overal mogen staan. We doen in het dorp boodschappen, pakken nog even een terrasje bij een bar die al aan het sluiten is en terug op de camping maken we een uitstekende linzenschotel met lekker veel ingrediënten nadat Willem zijn binnenband heeft vervangen.