Etappe 8

28-08-25

Vinols > Brioude (116 km)

Kaart en profiel+

Het is zondag, dus is het lastig om een ontbijt te vinden. Gelukkig staan er na 100 meter fietsen een stel joviale mannen stokbrood te verkopen op een grasveldje langs de kant van de weg aan de rand van het dorp. We gaan even zitten eten op een geparkeerde shovel. Ik kijk naar de hydraulische grijparm en griezel bij de gedachte dat ik zo’n klodder smeer aan mijn vingers zou krijgen.

De eerste klim van de dag is de Col de la Croix de l’ Homme Mort. Deze is vrij lang en heeft de hoogste index van het Massif Central. Ik vind hem eigenlijk best meevallen. Na de top vinden we eindelijk koffie voor Willem en thee voor mij in St. Anthème. Ik betrap mijzelf erop dat ik regelmatig liever een kop thee neem dan koffie. Zal wel door de yoga komen. Ik koop nog een paar appels. Bij de tweede col (Col des Pradeaux) gaat Willem vooruit. Hij vertelt dat hij een lekker cadansje te pakken had met ‘It’s A Long Way To The Top’ en ‘Highway To Hell’ van AC/DC op zijn iPod. Er volgt een mooie lange afdaling lekker in de zon. We vinden een lunchplek bij allemaal boomstammen. Mooie plek. Elke stam is gemerkt met een blauw plastic labeltje. Het is zonnig maar vrij fris.

Er volgt een lange klim naar Chaise Dieu. Ik denk: ‘Ik ben Willem kwijt, volgens mij is ie verder gefietst.’ Ik begin best te flippen want het is een stempelpost. Ik fiets ietwat gestresst het stadje door. Het is een rustiek kerkelijk dorpje tjokvol mensen, die bijna allemaal eenzelfde boek onder hun arm dragen. Er schijnt een een of ander festival te zijn. Ik probeer Willem te bellen, deze neemt uiteraard niet op. Boven aangekomen bij de hoofdstraat staat Willem te wachten bij een benzinepomp, waar we een stempel vragen. De pompbediende vindt het wel amusant en bestudeert onze controleboekjes aandachtig. Zo aandachtig dat ik enigzins nerveus om mij heen begin te kijken. Op datzelfde moment hoor ik een geruststellende klik van het stempel. Dat is dan ook weer geregeld. Mooi stempel, maar op de verkeerde plek in het boekje. We gaan nog even terug het dorp in en bestellen een Schweppes. Ze hebben er nog maar 1. Willem neemt dan maar een cola. Er staat een morsige langharige hond bij het barretje.

Vanaf hier moeten we weer dalen en we krijgen nog een laatste steile Côte de Jaladif. Deze begint pittig, ongeveer 10%, daarna is het voornamelijk dalen tot aan Brioude. Daar aangekomen is het nog een paar kilometer fietsen naar de camping. Op het campingterrein is een soort snackbar, waar we bediend worden door een stoer meisje met allerlei tattoos en piercings. Het is allemaal behoorlijk no-nonsense en ze zegt geen woord teveel. Binnen zit een vergelijkbaar typetje en een net zo dikke gast met een laptop de hele tijd allemaal dingen naar binnen te proppen. We krijgen op een stuk leisteen een biefstuk geserveerd met friet in een hoge oranje plastic beker.