Alle etappes van 2011
Heenreis | Etappe 1 | Etappe 2 | Etappe 3 | Etappe 4 | Etappe 5 | Etappe 6 | Etappe 7 | Etappe 8 | Etappe 9 | Etappe 10 | Etappe 11 | Etappe 12 | Etappe 13 | Etappe 14 | Etappe 15 | Etappe 16 | Etappe 17 | Terugreis
25-08-2011
St. Seine-l-Abbaye > La Ferte (120 km)
De vele overgebleven etenswaren (groot pak suikerklontjes en Craquottes) geven we aan de buren in een camper. We gaan op weg en het begint al snel te regenen. In Gergueil schuilen we in een schuur met allemaal zooi, een oude Fender gitaarversterker, een soort hovercraft-achtig toestel, een houten been etc. Zodra het enigszins droog is gaan we weer op weg. We komen zo langzamerhand in de buurt van Beaune. Overal wijnbouw. De ene viticulteur na de andere met poenerige huizen en door oude rustieke muurtjes omgeven wijngaarden met in steen uitgehakte letters van de domeinnamen bovenaan de poortjes die toegang verschaffen tot de eindeloze rijen wijnranken.
We willen graag wat eten, echter het wordt al laat. Ergens voor Beaune duiken we dan maar een chique uitziend restaurant in langs de kant van de weg. Ik denk, mijn god, maar we doen het gewoon maar. We trekken onze doorweekte buiten uitgewrongen handschoenen uit en zetten onze zweethelmen in de garderobe. We worden door een piepjonge gerant, vers van de hotelschool aan een tafeltje gezet (met een vissekom) op een soort verhoginkje met een riviertje eromheen, apart van alle rijke gezinnetjes die met verveelde stripboek-lezende kinderen aan wie een dergelijk waarschijnlijk peperduur restaurant totaal niet is besteed. Het heeft een eigenaardige zen-uitstraling. Onze stoelen worden aangeschoven. Ik stink een uur in de wind, maar de bediening blijft beleefd glimlachen. Het bestek zit in stenen geklemd. Ik wil graag soep om een beetje warm te worden. Staat niet op de kaart, maar kan wel voor ons gemaakt worden. We krijgen een bijzondere amuse met broodjes op sateprikkers. De soep is voortreffelijk. Nog een uitstekend kaasplateau als toetje. Dus, 1 voorafje, 1 bord soep, een paar stukjes kaas en een kopje thee: 100 euro per persoon.
We vervolgen onze tocht. We komen door een paar mooie valleien. Er valt even niet superveel te klimmen, wat mij wel goed uitkomt. Het appeltjes-moment had Willem zich anders voorgesteld, want ik begon meteen mijn appeltje op te knauwen met mijn fiets aan de hand staand langs de kant van de weg. We schieten al aardig op en na 120 kilometer fietsen komen we aan op een 3-sterren camping in La Ferté, vlak voor Laives. We moeten een afgesloten terrein op met een slagboom, dat mij een beetje doet denken aan een verlaten grenspost. Nou, het zal mij benieuwen. Een paar honderd meter verderop is de camping. De campingmevrouw doet een beetje afstandelijk. Er zijn veel Nederlanders. Ik zet zo snel als ik kan de natte tent op en we gaan in het restaurant bij het naastgelegen meer een hapje eten. De ober heeft een tic met zijn ogen en dat maakt hem om de een of andere reden sympathiek. Na het eten gaan we nog even buiten op het terras zitten met een kop thee. Ik vraag oude kranten aan de ober met de tic om later in mijn kletsnatte schoenen te proppen, zodat deze een beetje kunnen drogen vannacht. Achter ons zit een sigarenrokende Nederlandse man met een merkwaardige lijzige stem tegen zijn vrouw aan te ouwehoeren.
