Etappe 6

26-08-11

La Ferte > Lamure-Sur-Azergues (109 km)

Kaart en profiel+

Het is 11 graden celsius. Alles is zeiknat. Alles dus nat en klam inpakken en weer op weg. We halen de croissants op die we op de camping hebben besteld en we gaan op weg naar Laives. De bar-tabac is weer eens gesloten. We kopen bij de bakker nog wat aanvullende hartige bladerdeegjes en we gaan eten op een bankje op een kerkhof met een oorlogsmonument. Willem ziet een raar stripfiguur-achtig standbeeld van een dwerg. Ik krijg een sms van mijn vriendin. Of ik weet waar de vuilniszak dichtbind-strips liggen. Ik bel haar even terug. Ik beloof ze volgende keer niet weg te gooien, wat ik altijd doe, omdat ik mijn vuilniszakken toch altijd dichtknoop, leg ik haar uit.

In de buurt van Cluny begint het te onweren en te regenen. Het vieze weer zal aanhouden tot het eind van deze etappe. We krijgen aardig wat klimmetjes, waaronder een mooie langs een kasteeldomein, de Côte du Chateau. We lunchen in Cluny. Willem neemt een pizza en ik spaghetti bolognese.

Bij de eerste col van vandaag moeten we vlak voor de col rechtsaf. Zonde, want we willen natuurlijk bovenop alle collen gestaan hebben. De beklimming naar de Col de la Croix de l’Orme is mooi. Valt eigenlijk reuze mee. Boven op de col is een viersprong. Er volgt een mooie afdaling door een vallei. We zien een auto staan in een zijweg links omhoog, waarvan we twijfelen of we daarin moeten. Willem gaat even kijken. Hij vermoedt een vrijend stelletje in de geparkeerde auto te zien. We besluiten maar rechts aan te houden. Het is hier lastig navigeren want de bewegwijzering ontbreekt hier nagenoeg helemaal. Totaal verkleumd en natgeregend komen we aan in een dorpje dat Monsols heet. We gaan wat drinken in een barretje annex bakkerij met wat gezapige locals die ons flegmatiek aanstaren. We komen doorweekt binnen. Ik trek mijn sokken uit en ga ze op straat uitwringen. Ik zie dat mijn collega mij een aantal keer heeft geprobeerd te bellen. Ik bel hem terug. Er is stress in verband met mijn werk. Er schijnt iets niet te kloppen in een pdf-bestand dat ik voor de vakantie had verstuurd naar een opdrachtgever. Mijn collega zegt dat hij het zo druk heeft dat hij elke avond tot 12 uur door moet werken. Ik schiet daardoor helemaal in de stress. Gelukkig blijkt het probleem uiteindelijk mee te vallen. Ik fiets de stress lekker van me af op de laatste twee cols van vandaag. Eerst de Col de Crie, die wel meevalt. We schreeuwen hard als we boven aankomen. Dat hadden we ons voorgenomen. De laatste col, de Col de la Casse Froide is een taaie rakker. Het is de langste tot nu toe en door het schijtweer ook de zwaarste. We zijn totaal doorweekt en hebben het zo langzamerhand wel een beetje gehad voor vandaag. Boven op de col is het prachtig. Zonde van het slechte weer. Foto’s maken is een beetje riskant in verband met het vocht. De afdaling is voor mij erg gestresst, want mijn remmen doen het helemaal niet goed in de regen. Ik moet tot 2 keer toe uitwijken naar een zijweggetje bergopwaarts om vaart te minderen.

We komen aan in Lamure-sur-Azergues. We schuilen een beetje bij een gesloten office du tourisme. Er is een vriendelijk heertje, die ons helpt met het zoeken naar een chambre d’ haute. Blijkt er niet te zijn. We duiken het eerste het beste hotel in. Heerlijk. Geen camping vandaag. No fucking way! De vrouw die het hotel runt heeft Iggy Pop-achtige armen met veel aders.

Naschrift van Willem: Dit was mijn zwaarste fietsdag ooit. 60 km door de regen. 11 graden. Auto’s die keihard voorbij razen. Niet alleen de mannetjes in de kroegjes, maar ook de koeien (of eigenlijk stieren) in de wei keken ons stomverbaasd aan: welke idioot gaat er nu met dit weer fietsen?!