Alle etappes van 2011
Heenreis | Etappe 1 | Etappe 2 | Etappe 3 | Etappe 4 | Etappe 5 | Etappe 6 | Etappe 7 | Etappe 8 | Etappe 9 | Etappe 10 | Etappe 11 | Etappe 12 | Etappe 13 | Etappe 14 | Etappe 15 | Etappe 16 | Etappe 17 | Terugreis
04-09-2011
Navarrenx > Larrau (99 km)
De dag begint met een toestand. De vorige avond had ik mijn mobieltje bij de receptie afgegeven. We hadden afgesproken dat ik na het eten aan kon bellen om deze op te halen. Na het eten (het was inmiddels al 23:15 uur) belde ik aan. Geen gehoor. Ik belde nog 2 keer aan. Er werd niet opengedaan, die lagen natuurlijk allang te slapen. Affijn, vanochtend spreekt Willem de echtgenoot van de campingdame. Die schijnt boos te zijn dat er zo laat nog werd aangebeld gisteravond. Willem vindt dat ik mijn excuses moet aanbieden. Ik heb daar geen zin in. Er ontstaat wat irritatie. Dat komt wellicht ook door de spanning van wat ons vandaag te wachten staat. En dat is niet gering.
De eerste 30 kilometer is relatief eenvoudig. En dan begint het. Col d’ Osquich. Deze is goed te doen. Willem spot gieren. Hierna volgt de Col de Gamia, de eerste serieuze krachtmeting. Dat is wel heel erg steil. Zo heb ik het nog niet meegemaakt, phoeh! We dalen af naar onze lunchplek in st. Jean le Vieux, lekker chique. Het mevrouwtje van het restaurant waarschuwt ons voor het weer. We besluiten met tegenzin hier te blijven. We spreken af dat Willem in een chambre d’hôte gaat en ik op een camping. Ik wil de kosten een beetje drukken. De camping is een verlaten veld met een half ingestort overwoekerd sanitair blok. Laat maar zitten dus. IK besluit om mij maar aan te sluiten bij het idee om ook een chambre d’hote te nemen. We komen een groepje fietsers tegen. Die zeggen dat het allemaal wel meevalt, hooguit wat regen. We besluiten het er toch maar op te wagen om de Col de Burdincurutcheta te doen.
Onheilspellende wolken pakken zich samen in de bergen voor ons. De aanloop is nog vlak. Na een paar kilometer barst het los. Het wordt zeer steil en dat kilometers lang. Het begint ook nog te miezeren. De miezer verandert in regen, wat een ellende. Het was misschien toch beter geweest om beneden te blijven zoals de mevrouw van het restaurant adviseerde. Teruggaan is geen optie wat ons betreft. Ik stop geregeld om op adem te komen. Het hart bonst in mijn keel. Na een hele poos kom ik aan op de col. Willem is er al. Hij is niet een keer afgestapt. Na nog een klein beetje klimmen en wat glooiingen komen we aan op de Col Bagargui (Iraty). Het is hier een vage bedoening. Het lijkt wel een bouwterrein.
We moeten nog even verder fietsen voor onze eindbestemming voor vandaag. De 9% klimmen die nog even volgt is kinderspel vergeleken bij de kilometerslange 14% van de Burdincurutcheta. We worden beloond met een hele mooie lange afdaling. Het is opgehouden met regenen, maar het is nog wel vrij vochtig. Ik durf niet zo goed mijn fototoestel te gebruiken, maar doe het toch. Eindelijk aangekomen in Larrau duiken we een chambre d’hôte in. Heerlijk met een ligbad en een groot bed. We eten heerlijk haute cuisine. Willem trakteert. We hebben het verdiend.
