Etappe 42

02-09-14

Valloire > Bessans (70 km)

Kaart en profiel+

De tent weer eens kleddernat ingepakt vanmorgen. We nemen een ontbijtje in een hotel met een grappige flegmatieke hoteleigenaar. We gaan omhoog naar de Col du Telegraphe. Het is ijskoud: 2 graden celsius. Op de col zet ik mijn tent op om te drogen. Er staan een zooi Hollandse boeren met snelle fietsen en brullende praatjes bij het col-bord. Moeten dus even wachten voor een foto. Er staat ook een hooi-standbeeld.

Er volgt een nogal ribbelige afdaling, de weg is kennelijk nog niet af. Beneden in St. Michel de Maurienne kopen we lunchspullen en WD-40. Bij gebrek aan beter om Willems ketting te smeren. We hebben een hele bus over uiteraard. Die geven we aan een dankbaar mannetje die het eerst niet helemaal begrijpt. We halen een stempel in het postkantoor (met datum) en we gaan pinnen.

We moeten een stuk langs een snelweg. Aan de rechterkant aan de overzijde van de woest stromende (kunstmatige) rivier waar we langsfietsen loopt een spoorlijn. Er wordt onderhoud gepleegd aan het spoor. Een locomotief toetert naar ons (nemen wij aan). We gaan lunchen in Modane. Het is uitgestorven. We zitten op een soort sport/speelterrein in de schaduw bij het clubgebouwtje. Stokbrood met dikke plakken ham.

Na de lunch volgt er een paar lange cotes. Er zijn wegwerkzaamheden. We drinken een Perrier en gaan richting de Col de la Madeleine. Het begint alweer koud te worden. Als we aankomen in Bessans blijkt de camping 2 km terug te zijn. Voordat we terugrijden op zoek naar de camping doen we eerst boodschappen in een Sherpa. Worsten, sperziebonen, spruitjes uit blik en aardappelpuree.

Het is een uitgestrekte pop-up camping met container-sanitairblokken en dito receptie. De campingbaas is een sportief uitziende outdoor-gast. Hij heeft wel iets weg van Phil Collins. We zoeken elk een plekje. Als ik mijn tent wil opzetten, kan ik mijn tentstok nergens vinden. Ik zie mezelf al terugfietsen naar het dorp om een hotel te nemen. Ik dacht: ‘o mijn god, ik heb hem laten liggen op de Telegraphe, waar ik de tent te drogen had opgezet’. Willem begint al buigzame takken voor me te zoeken. Gelukkig vind ik de stok uiteindelijk onder de footprint van mijn tent. We gaan koken bij wat stenen waar we op kunnen zitten. Ik heb het een beetje moeilijk. Ik kan mijn zit niet vinden. Wel een lekker kopje thee.