Etappe 46

06-09-14

Rumilly > Songieu (?? km)

Kaart en profiel+

De receptie van de camping is nog gesloten. Ik wacht even op een bankje. Een vriendelijke vrouw komt even later opendoen. Ik knoop een praatje aan. We gaan ontbijten in Rumilly met 2 keer koffie, 2 keer croissants en patisserietjes. De vrouw van het café heeft een beetje dezelfde grijns als de Amerikaanse acteur Charles Napier. Willem koopt een stuk zeep en een duur zalfje. We nemen nog wat onzin-foto’s bij een reclamebord met de afbeelding van een boeren stelletje waar je je hoofden doorheen kan steken.

We fietsen de stad uit en het wordt meteen zwaar klimmen: de Cote de Moye. In Moye koop ik bij een epicerie wat beleg, appels en een banaan. Het typische oude dametje met smalle schoudertjes en troebele grijze ogen geeft me te weinig wisselgeld terug. Als ik het winkeltje uitloop, word ik agressief toegeblaft door een hond. De cote gaat over in de mooie schaduwrijke klim naar de Col du Clergeon. Vlak voor de top zien we een stelletje lopen met een witte hond. We vragen of ze een foto willen maken van ons. Ik zeg in mijn beste frans: ‘belle dog’. Gelukkig begrijpen ze wat ik bedoel.

We dalen af naar Ruffieux. We zijn in het Rhonedal. In Culoz aangekomen bereiden we ons voor op de klim van de Col du Grand Colombier. Het is snikheet. We smeren ons in en eten een banaan. Het is behoorlijk zwaar en heel ver. Ik neem wat klim-shots van Willem. In een mooi en steil bochtig gedeelte met rotspunten (dat Willem kan herinneren uit de Tour de France) zien we woohoo roepende parapente piloten door de lucht vliegen. Ze zijn vlakbij. 5 kilometer voor de col komt Willem staand in de pedalen aangepuft. Het is afzien. We eten een appel.

In de herberg vlak voor de top waar we moeten stempelen ruikt het naar haardvuur. Alles is rustiek donkerkleurig: de houten meubels, de opgezette beesten, allerhande boerenspullen aan de muur en hangend aan het plafond. De vrouw achter de bar kent de 100 Cols Tocht. Ze praat honderduit. Op de col staat een auto heel irritant geparkeerd voor het col-bord, wat het verplichte fotomoment bemoeilijkt.

We dalen af als de zon al laag staat. Het licht is erg mooi. We doen nog wat statiefmomenten. Het is toch nog even klimmen zo nu en dan. Uiteindelijk nemen we in Songieu een camping. Er is een soort receptie aan de gang in het grote gebouw bij de ingang. Vanwege iemand die met pensoen gaat blijkt later. We vragen of er ook een restaurant in de buurt is. Nee dus. We hebben een vermoeiende dag achter de rug en dit slechte nieuws kunnen we nu even niet gebruiken. De gastvrouw van de receptie biedt ons aan om mee te komen borrelen en wat hapjes mee te eten. Nadat we onszelf even hebben opgefrist op de camping mengen we ons tussen de gasten. We hebben veel aanspraak en iedereen vindt het razend interessant om onze avonturen te horen. Intussen pakken we beleefd maar met grote regelmaat zoveel mogelijk hapjes zonder dat het op gaat vallen. De gastvrouw geeft ook stiekum het een en ander. Er is live accordeon-muziek.

Vlak voordat alle genodigden in een eetzaal aan tafel gaan wordt ons door de zoon van de gastvrouw een tot de nok toe gevulde pizzadoos met allerlei plakken pate, saucisson sec, kazen, crudites en brood toegestopt. Van uitzichtloze situatie (moe en zonder eten naar bed) naar met onze neus in de boter. We zitten ons vol te vreten voor de tent met een lekker kopje thee. Een geslaagde afsluiting van een vermoeiende dag. We zijn tipsy van veel wijntjes en bubbels.