Etappe 33

27-08-13

Valensole > La Palud Sur Verdon (72 km)

Kaart en profiel+

We hebben nog creme fraiche over van gisteravond, dat eten we op als ontbijt samen met een nectarine en een peer van gisteren. We sleutelen nog wat: Willems derailleur proberen af te stellen en een kraakje in mijn trapper proberen weg te werken. We gooien eindelijk de vuilnis weg (vuilnisbak pontificaal bij de ingang) en we gaan op pad.

We gaan voor onze ochtendkoffie op een terras in Valensole zitten met uitzicht op het laden en lossen van de bevoorrading van het cafe. We zien allemaal gepensioneerde oudjes aan de koffie en mijmeren dat we dat later ook willen.

Al vrij snel in een van de eerste bochten van de eerste afdaling krijg ik een voor-klapband. Gelukkig neemt Willem de telefoon op, hij was al een eindje vooruit. Hij komt terugfietsen. Ik probeer de band met een plakkertje te repareren, maar dat werkt helemaal niet. Willem geeft me zijn reserve binnenband.

We komen aan in Riez, waar we boodschappen doen (o.a. een tandenborstel en zeep, voor degenen die dit soort details interesseert). We kopen ten slotte brood bij de boulangerie en gaan op weg. Helaas de verkeerde. We rijden 8 kilometer naar Allemagne en Provence en terug. 180 graden de verkeerde kant op en zonde van de tijd. We willen vandaag per sé om 17:00 uur stoppen om lekker veel tijd te hebben op de camping.

We komen aan in Moustiers-Ste-Marie, een rustiek dorpje hoog gelegen in een kloofachtig landschap. Het zit er tjokvol toeristen. We nemen een Schweppes en kijken uit op een snackbar. We krijgen spijt dat we al lunch-boodschappen hebben, want het ruikt zo lekker naar patat. ik vul mijn bidon en we gaan weer op weg. We lunchen op een boomstam en we sleutelen nog wat aan onze fietsen. Mijn trapper was weer begonnen met kraken, maar met wat brute kracht van Willem en het is verholpen.

Vanaf hier is het gruwelijk mooi met een blauw meer in de verte en hoge rotswanden. We zijn aangekomen in de Gorges du Verdon. Elke bocht is mooier dan de vorige. Willem wil ook de hele tijd statiefmomentjes doen. Ik word er gek van, maar we zullen er geen spijt van krijgen. [DIENSTMEDEDELING] Je moet wel aan de bak, Willem, net zoals ik nu… [EINDE DIENSTMEDEDELING]

We blijven onafgebroken foto’s nemen en filmen. Jammer dat het zo idioot druk is op de weg. We komen nog langs een waterval langs de kant van de weg waar we onze bidons vullen. De laatste klim van vandaag is de Col d’Ayen, waar we boven aangekomen nog een appeltjesmoment beleven. We dalen af naar La Palud en gaan naar de camping municipal. De cagefighter-achtige campingbaas zegt tegen Willem dat ie zijn tent moet verplaatsen. De camping is erg rumoerig. We gaan eten bij een popi-jopi cafe met coole gasten obers (hele dikke entrecote die veel te taai is, ben gemiddeld 5 minuten per hap aan het kauwen).