Etappe 22


04-09-12

Massat > Limoux
108 km

IMG_1205

Op de camping maakt Willem ‘s ochtends een praatje met een Belgisch stelletje. We nemen koffie en croissants in het restaurant waar we gisteravond hebben gegeten. Het weer is matig. Lichte spetters, gelukkig zet het niet door.

We komen langs een paar cols die niet meetellen. We komen een groepje Engelsen tegen vanuit de richting die wij op moeten. We vragen ze de weg naar de Col de Peguere, de steilste col van de hele tocht. Ze weten het eigenlijk niet zo goed en beginnen met elkaar te bediscussiëren welke beklimming dat ook alweer was.

Het is zover. Aan de voet van de ‘Col de Peguere’ nemen we nog een paar foto’s. We worden nog aangemoedigd door een paar Engelsen die ook omhoog gaan fietsen. Het eerste stuk is supersteil. Willem heeft een manier gevonden om naar boven te komen, namelijk door te laveren. Ik fiets eerst nog braaf rechtdoor, maar na een metertje of 100 begint het hart toch in mijn keel te kloppen. Ik besluit mee te doen met het laveren. Het is goed te doen. Bovendien is het een heel mooi klein weggetje en kunnen we op deze manier rustig van al hety natuurschoon genieten.

We doen nog een paar statiefmomentjes. Op de col staat een oud vervallen kapelletje. Ik neem de helmcamera van Willem over. Hij staat nog helemaal niet op de film in de Pyreneeën. Tijdens het afdalen realiseren we ons dat we de Pyreneeën achter ons gaan laten. Een licht gevoel van melancholie overvalt ons.

Het wordt voelbaar warmer, dat is toch wel prettig na al dat geklappertand bovenop al die voorgaande cols. We komen aan in Foix, waar we een lunch gebruiken in een restaurant naast een gesloten kermis. Willem ruikt opeens een wafel. Zijn neus doet het weer.

We doen de Col de Py. Er volgt een rustige en eidelijk lekker warme afdaling. Het landschap verandert langzaam in een zuid-Franse wijnstreek. Het water in onze bidons is op. Helaas staat er bij de fonteinen steeds ‘Eau non-controlee’. We durven het niet aan. Uitendelijk komen we aan in een dorp waar we op een terras wat gebruiken en onze bidons laten vullen.

Er volgen nog twee ietwat saaie klimmetjes (of ik ben het gewoon vergeten). We komen door een dorpje dat Ajac heet. We dalen af richting Limoux, onze bestemming voor vandaag. De boel wordt vreselijk opgehouden door twee seniore dames op racefietsen die naast elkaar over de volle breedte van de weg al beppend het verkeer blokkeren. In Limoux aangekomen stuiten we op een ceremonie bij een oorlogsmonument. Daardoor staan we even in een file. We knallen een Super-U’tje, we doen boodschappen voor een linzenschotel.

De camping heeft een keiharde parkeerplaatsgrond waar je met geen mogelijkheid haringen in krijgt. Ik weet niet meer precies hoe, maar uiteindelijk krijg ik het toch voor elkaar om mijn tent op te zetten. De lucht is warm en droog. Eindelijk kunnen onze uitgehangen kleren een keer goed drogen.

< Vorige | Volgende >

Comments are closed.