Etappe 21


03-09-12

Col de Portet d’Aspet > Massat
100 km

IMG_1141

We zijn vroeg op. Recordje geknald. We zijn al om 8:15 uur op pad. Op de camping staat een Duits meisje die ook op fietstocht is. We fietsen ongeveer 10 kilometer naar een van de volgende dorpen om koffie te drinken. We vinden een ietwat ongezellige tent. Er is ook niks te eten. De keuken is nog niet open.We besluiten het in het volgende dorp nog eens dunnetjes over te doen. Bij de alimentation kopen we de laatste bladerdeegjes die nog over zijn: 2 pain au chocolat, een soort roombroodje en een appelflap.

De eerste col van vandaag, de Col de la Core begint heel gemakkelijk maar blijkt naar het einde toe toch wel zwaar en bovendien 5 kilometer langer dan wij aanvankelijk dachten. Boven staan er een aantal Duitse motorgasten en er is ook een soort filmcrew. Ik ben zoals gewoonlijk weer eens doorweekt van het zweet en heb het alweer ijskoud. Ik klappertad tijdens de afdaling.

Beneden aangekomen in Seix nemen we een warme drink en we gaan lunchen op een bankje. Veel te veel jambon cru met een grote vetrand. Deze gooi ik weg met nog een stuk jambon eraan. ‘Zonde’ zegt Willem. Ik krijg het tweede broodje (met de kaas die ik heb meegenomen uit een restaurant niet meer weg en voer het aan een nogal vieze hond.

We gaan weer op weg. We fietsen door een mooie kloof met een idyllisch riviertje. Willem gaat bouten in ik ben behoorlijk ver vooruit. Ik wacht in een dorpje op een stenen bank. Het is er rustig, ietwat slaperig en de zon gaat weer schijnen. Willem komt eindelijk aangefiets en zegt ‘Sorry’.

De volgende col staat alweer op het menu, de Col de la Trappe. Op de col is het maar een dooie boel. Een restaurant dat gesloten is en verder niks. Een beetje naargeestig.

Na de afdaling begint vrijwel meteen de langste beklimming van vandaag, de Col d’Agnes. We zien een waterval in de verte en eeuwige sneeuw. De aankomst is betoverend. Woeste kale toppen, mist, geen mens te bekennen, maar wel een kudde koeien met klongelende bellen om hun nekken. Het is werkelijk adembenemend.

IMG_1193

De afdaling is wederom spectaculair te noemen. Eerst door een soort maanlandschap (maar dan met bomen) gevolgd door bossen en door een vallei heen naar onze eindbestemming van vandaag: Massat. We gaan een restaurant in en informeren tot hoe laat we terecht kunnen en gaan snel naar de camping. De campingbaas is een Joris-achtige reggae liefhebber. Willem wil wel wat batterijen opladen. De opbrengst daarvan (???) gaat naar een dorpje in Senegal. Op de campinbg komen we het Duitse fietstocht-meisje weer tegen. Zij heeft alleen maar de de ‘Col de la Core’ gedaan.

We zetten snel de tent op en gaan naar het restaurant. De campingbaas is er ook. Ik had heb het idee dat de restauranthouder en hij broers zijn. Ik bestel een enorme entrecote.

< Vorige | Volgende >

Comments are closed.