Etappe 28


10-09-12

St. Jean du Gard > Uzes
81 km

Voor vertrek doe ik mijn was in de droger. Ik ben een handschoen kwijt. Gelukkig vind ik deze terug in de rand van de trommel. We vullen onze bidons bij de bron die mij gisteren was aangewezen. We schijnen door een kier van de roestige deur van de bron met een zaklamp. Er valt niet veel te zien. Het lijkt wel een afgesloten ingang van een grot.

We gaan het dorp in om te ontbijten bij het terras dat gisteren zo lawaaierig was. Het is nu het domein van wat oudere Franse mannetjes die koffie zitten te drinken. Aan de overkant is een Credit Agricole. Ik ga daar een aantal keren proberen te pinnen, zonder succes. Ik ga er naar binnen en na lang wachten krijg ik het ‘U moet met uw eigen bank contact opnemen’-praatje, nouja, volgende gelegenheid dan maar. Uiteindelijk hebben we ieder 2 koppen koffie en 2 croissants op. We gaan boodschappen doen.

Buiten bij de fietsen staat een mannetje onze fietsen te bewonderen. Hij is vooral gecharmeerd van de remkabel die in de bovenbuis van Willems fiets is weggewerkt. Hij heeft vroeger ook zelf fietsen gebouwd.

We gaan op weg. We gaan als eerste een oude romeinse brug over en beginnen aan de eerste klim van de dag. Halverwege bel ik mijn collega Joost op. Alles is ok aan het thuisfront. Ik doe net alsof ik een bepaalde opdrachtgever ben, die heel vaak belt of we nog zus en zo kunnen aanpassen. Joost tuint er in, een koekje van eigen deeg, want hij doet dat ook altijd bij mij, dat soort geintjes.

Even verderop stoppen we voor een statiefmoment. Als we verder gaan roep willem na een paar minuten heel hard ‘STOP!’ Hij is het hoesje van zijn fototoestel kwijt. Al het materiaal zit erin opgeborgen: 1260 foto’s en 8 gigabyte film-footage. Hij fietst terug. Gelukkig ligt het hoesje nog op de plek waar we het statiefmoment hadden.

We filmen nog op een mooie plek met boomstammen en oude auto’s. Als we boven zijn aangekomen op deze eerste klim (ik weet niet meer welke col of cote), dalen we af naar Lasalle. Er is een markt, waar ik een souvenir voor mijn vriendin Kana koop: een klein houten beeldje van een kat. We maken een praatje met de verkoper. Ik wil een foto maken van een scharensliep, maar dat mag niet. Gelukkig had ik er al een stiekum gemaakt. Ik krijg 180 euro uit een geldautomaat geperst.

We gaan op weg naar de Col de Puech (geen bord) en daarna naar de Col de Bane (wel een bord). In de afdaling missen we kennelijk een afslag, waardoor we toch door Durfort komen, wat we eigenlijk rechts hadden moeten laten liggen volgens de routebeschrijving. Er is hier veel wijnbouw. We jatten weer wat druiven.

We gaan lunchen in Canaules et Argentieres op een bankje op een plein met mooie grote platanen bij de Mairie en een school. We horen de leraar lesgeven en de kinderen braaf antwoorden.

We gaan weer op weg. We filmen onszelf dat we voorbijfietsen. Toevallig komt er een peloton fietsers aan. Willem heeft automatisch de koppositie en maakt dankbaar gebruik van het toeval en balt zijn overwinningsvuist. Het staat erop. We willen wel wat drinken maar er komt maar geen gelegenheid. Ik zeg dat we in Moussac wel wat kunnen drinken. Er is een omleiding, maar we kunnen erlangs. In Moussac is het ook een en al wegwerkzaamheden. Bovendien is er niks. Op een pleintje in het centrum is ook alles dicht. Een garagehouder wil mijn bidon wel vullen. Hij bedenkt zich omdat hij vuile handen heeft. Ik mag zelf tappen uit de kantoor-watertap.

Vanaf hier is het wat saai fietsen. Glooiende heuvels (intervaltraining). Uzes komt in zicht. Het is nog een pittig klimmetje naar het stadje over een drukke rotweg. We belanden uiteindelijk op een terras waar we lekker op tijd een tijdje blijven zitten. Er zit een soort verlopen Marcel Bertelink (een kennis) -achtig figuur naast me. De oude bezwete ober heeft het maar druk. Er lopen veel scholieren langs, allemaal dezelfde kant op.

De camping is aan de andere kant van het stadje buiten het centrum. Het is even zoeken. Het is best oke. Hele harde grond. Gelukkig staat er een bakje met oude haringen bij zeer eenvoudige receptie. De eigenaar is een relaxte dude die zijn eigen paradijsje aan het bouwen is. Hij verkoopt ook zijn eigen wijn. We eten een prima entrecote en een ijscoupe toe op het terras van de caming, waar ook een zwembad is. Hij is zelf de kok. De muziek die op staat is ‘Dub Side Of The Moon’. We nemen nog een koffie en een armagnacje toe en naar bed.

< Vorige | Volgende >

Comments are closed.